Ας ξεκινήσουμε την Αποκάλυψη με το πρώτο κεφάλαιο. Από την αρχή μαθαίνουμε πως πρόκειται για αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, την οποία του την έδωσε ο Θεός, για αυτά τα οποία πρέπει να γίνουν γρήγορα, και την οποία έστειλε μέσω του Αγγέλου του ο Θεός στον δούλο του Ιωάννη.
Μακάριος, λέει, είναι αυτός που διαβάζει και αυτοί που ακούνε από αυτόν που διαβάζει τα λόγια της προφητείας και τηρούν αυτά τα οποία είναι γραμμένα, γιατί ο καιρός πλησιάζει. Για να δούμε, θα μπορέσω και εγώ να τηρήσω τίποτα από αυτά που είναι γραμμένα, ή τζάμπα πάνε οι αναγνώσεις και οι σημειώσεις;
Ο Ιωάννης απευθύνεται στις εφτά εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Τους εύχεται χάρη και ειρήνη, από τον Θεό και από τους επτά αγγέλους και από τον Ιησού Χριστό. Πραγματικά, αν δεν έχουμε ειρήνη και χάρη, δεν κάνουμε τίποτα καλό στη ζωή μας.
Για τον Θεό λέει πως είναι Αυτός που ήταν, που είναι και που θα είναι. Πραγματικά, ο Θεός υπήρχε πριν δημιουργήσει τον κόσμο, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα, ακόμα και όταν ο κόσμος πάψει να υπάρχει.
Για τους εφτά αγγέλους λέει πως βρίσκονται ενώπιον του θρόνου του Θεού. Υποθέτω πως αυτό σημαίνει πως βρίσκονται σε στενή σχέση με τον Θεό, γιατί ο Θεός ενδιαφέρεται πολύ για την αποστολή που τους έχει αναθέσει.
Για τον Ιησού Χριστό λέει πως είναι Εκείνος, η μαρτυρία του οποίου είναι άξια εμπιστοσύνης. Λέει επίσης πως είναι ο πρωτότοκος των νεκρών, αφού αυτός αναστήθηκε πρώτος και όλοι οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν ύστερα. Ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης ο άρχοντας των βασιλιάδων της γης. Όλοι όσοι έχουν εξουσία, στην πραγματικότητα βρίσκονται υπό την εξουσία Του και θα λογοδοτήσουν για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποίησαν την εξουσία τους.
Ο Ιωάννης επίσης λέει πως ο Χριστός μας αγαπάει και μας έλουσε από τις αμαρτίες μας με το ίδιο του το Αίμα. Μας έλουσε από τις αμαρτίες μας και μας έκανε μέλη ενός βασιλείου, μας έκανε ιερείς του Θεού και Πατέρα Του. Εκείνου είναι η δόξα και η εξουσία στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Θα έρθει με τα σύννεφα και θα Τον δει κάθε άνθρωπος και αυτοί οι οποίοι τον τρύπησαν με τα καρφιά και τη λόγχη στον Σταυρό και θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της Γης. Τα σύννεφα είναι μια αναφορά στην Ανάληψη του Χριστού, μετά την οποία δυο άγγελοι φανέρωσαν στους μαθητές ότι όπως ανελήφθη ο Χριστός, έτσι και θα ξαναέρθει όταν είναι να ξαναέρθει. Η λόγχη είναι μια αναφορά στη Σταύρωση, κατά την οποία ένας Ρωμαίος στρατιώτης τρύπησε την πλευρά του Χριστού για να δει αν είχε πεθάνει ή όχι.
Τώρα γιατί θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της Γης, μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς το εννοεί το κείμενο. “επ’ αυτόν” λέει. Να εννοεί ότι επειδή θα Τον δουν με τις πληγές από τη Σταύρωση θα θρηνήσουν όλοι οι άνθρωποι για το καλό που κάναμε στον Αθώο, Αγαθό και Φιλάνθρωπο Κύριο; Ή μήπως να εννοεί πως επειδή η κακία θα έχει κυριαρχήσει στο ανθρώπινο γένος, όλοι θα θρηνήσουν μόλις δουν τον Κύριο, εξαιτίας της αμαρτίας τους; Δε μου είναι σαφές τι εννοεί. Αλλά ας μην είμαι και απαιτητικός. Αποκάλυψη είναι. Ας είμαι πολύ ικανοποιημένος με όσα καταλαβαίνω!
Στη συνέχεια ο Ιωάννης μας εξηγεί πώς του έγινε η αποκάλυψη, αφού πρώτα μας πει πως ο ίδιος είναι αδερφός μας και μετέχει και αυτός στη θλίψη αλλά και στη βασιλεία και την υπομονή που βρίσκεται στον Ιησού Χριστό. Βρέθηκε, μας λέει, στην Πάτμο, εξαιτίας του λόγου του Θεού και της μαρτυρίας περί του Ιησού Χριστού (μάλλον εννοεί ότι τον εξόρισαν εκεί επειδή κήρυττε τον λόγο του Θεό και αυτά που είδε, άκουσε και έζησε μαζί με τον Ιησού Χριστό) και μια Κυριακή (κυριολεκτικά την ημέρα του Κυρίου), κάτι έγινε με το Πνεύμα το Άγιο και άκουσε μεγάλη φωνή κάποιου από πίσω του, σαν σάλπιγγα δυνατή.
Άκουσε λοιπόν μια φωνή που έλεγε: “Αυτό που βλέπεις γράψτο σε βιβλίο και στείλτο στις εφτά εκκλησίες, στην Έφεσο, στη Σμύρνη, στην Πέργαμο, στα Θυάτειρα, στις Σάρδεις, στη Φιλαδέλφεια και στη Λαοδίκεια.”
Στο σημείο αυτό, γυρνάει προς τα πίσω να δει ποιος του μιλάει και είδε εφτά χρυσές λυχνίες και στη μέση των εφτά λυχνιών κάποιος που έμοιαζε με άνθρωπο που φόραγε έναν χιτώνα που έφτανε μέχρι τα πόδια του και μια χρυσή ζώνη στο στήθος του. Τα μαλλιά του ήταν ολόλευκα, σαν το χιόνι ή τα λευκά πρόβατα και τα μάτια του ήταν σαν φλόγες πυρός.
Τα πόδια του ήταν σαν ένα μέταλλο (δεν καταλαβαίνω ποιο) σα να ήταν πυρωμένα σε καμίνι και η φωνή του σαν τον δυνατό ήχο που κάνουν πολλά νερά. Φαντάζομαι πως εννοεί κάτι σαν καταρράκτη ή ένα πολύ δυνατό και ορμητικό ποτάμι.
Στο δεξί του χέρι κρατούσε εφτά αστέρια και από το στόμα του έβγαινε ένα δίστομο σπαθί το οποίο ήταν πολύ κοφτερό. Και η όψη του ήταν πολύ φωτεινή, τόσο φωτεινή όσο ο ήλιος όταν είναι στην κορυφή του ουρανού και καίει πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή.
Όταν τον είδε ο Ιωάννης έπεσε κάτω στο πάτωμα πεθαμένος από τον τρόμο του και εκείνος έβαλε πάνω του το δεξί του χέρι και του είπε: “Μη φοβάσαι. Εγώ είμαι ο Πρώτος και ο Τελευταίος και Αυτός που ζει. Έγινα νεκρός και δες με, ζω στους αιώνες των αιώνων και έχω τα κλειδιά του θανάτου και του άδη. Γράψε λοιπόν αυτά που είδες και αυτά που συμβαίνουν και αυτά που πρόκειται να συμβούν.”
Πρόκειται λοιπόν περί του Ιησού Χριστού, ο οποίος αν και τον σκότωσαν ζει και θα ζει για πάντα έχοντας νικήσει τον θάνατο, ο οποίος καλεί τον Ιωάννη να γράψει σε βιβλίο αυτά που βλέπει.
“Οι εφτά λυχνίες είναι οι εφτά εκκλησίες,” ο Χριστός αποκαλύπτει, “και τα εφτά αστέρια είναι οι άγγελοι των εφτά εκκλησιών” Ο Ιωάννης έζησε ένα μυστήριο, αλλά ο Χριστός του το εξήγησε. Στο σημείο αυτό τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης.
Ετικέτες: πρωτότοκος, πράξη, προφητείες, χάρη, Θεός, Ιωάννης, Ιησούς Χριστός, Κυριακή, Μικρά Ασία, Πάτμος, άρχοντας, άστρα, άγγελος, άγγελοι, άδης, αποκάλυψη, αγάπη, αδερφός, αμαρτίες, ανάσταση, βασιλεία, βασιλιάδες, δόξα, εφτά, ειρήνη, εκκλησίες, εξήγηση, εξουσία, θρήνος, θάνατος, ιερείς, καθαρισμός, καιρός, κλειδιά, λυχνίες, μάρτυρας, μαρτυρία, ο Ων
