Πάμε στο τρίτο κεφάλαιο όπου ο Απόστολος καταπιάνεται με κάτι πολύ σημαντικό. Πόσο δύσκολο είναι να ελέγξουμε τη γλώσσα μας! Όμως για τον Χριστιανό είναι μονόδρομος. Ο δρόμος για την τελειότητα περνάει μέσα από το να φτιάξουμε τον εσωτερικό μας κόσμο ώστε η γλώσσα μας να κάνει καρπούς γλυκούς, ευάρεστους στον Θεό.
Αχ Απόστολε Ιάκωβε, μακάρι να μας έλεγες αναλυτικά πώς θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο, να μην πληγώνουμε και αδικούμε τους άλλους με τη γλώσσα μας! Γιατί πράγματι, ο πλούτος των εικόνων που χρησιμοποιείς σε αυτό το κεφάλαιο, εκφράζει γλαφυρά τη σημασία της γλώσσας και του λόγου και της συμπεριφοράς μας στους άλλους. Έτσι είναι, όπως τα λες!
Στη συνέχεια ο Απόστολος μιλάει για τη σοφία που δίνεται στον άνθρωπο ως δώρο από τον Θεό. Αυτή η σοφία είναι γεμάτη αγνότητα και ειρήνη, επιείκεια και ευπείθεια, έλεος και αγαθούς καρπούς, ανυπόκριτη. Και έρχεται ως καρπός της δικαιοσύνης σε αυτούς που φέρνουνε ειρήνη και κάνουν δίκαια έργα.
Σε αντίθεση με αυτή τη σοφία, που δίνεται από τον Θεό βρίσκεται ο επίγειος ζήλος των ανθρώπων, που πάει μαζί με καυγάδες και τσακωμούς και κακά πράγματα. Τέτοια σοφία δεν ωφελεί και απατάται όποιος υπερηφανεύεται για αυτήν. Η σοφία που έρχεται από τον Θεό φαίνεται από την καλή συμπεριφορά του ανθρώπου και από έργα πραότητας.
Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν το ουράνιο φαινόμενο της σοφίας, που είναι καρπός της δικαιοσύνης και της ειρήνης, και αποτελεί δώρο Θεού, με τις δαιμονικές καταστάσεις που φέρνουν καυγάδες και κάθε κακία.
Αυτός λοιπόν είναι ο δρόμος. Κάνοντας έργα δικαιοσύνης και ειρήνης, σιγά σιγά, ο Θεός θα φτιάξει τον εσωτερικό μας κόσμο και θα μας δώσει σοφία που καρποφορεί.
Ετικέτες: ειρήνη, δικαιοσύνη, σοφία, ψευτοδιδάσκαλοι, γλώσσα, συμπεριφορά. αδικία, ζήλος, ακαταστασία, καυγάδες
